Cure4Life blog

Cure4Life ervaringsverhaal
Tags: amsterdamanne de meulmeestergenietengezond etenSuccesverhaaltitus
FOTO: - Bron website
Geplaatst op: 14 augustus 2019 om 14:07
Bewerkt op: 14 augustus 2019 om 14:08

“Titus, geloof mij, het is echt goed te doen…”

Je staat er mee op, gaat er mee naar bed, en daartussen in worstel je er stiekem de hele dag mee… Dat grote zware, ja ik zeg het maar, hele dikke lijf! En daar wil je vanaf, echt, dat wil je…. Maar bij vele zaken in het leven heb je een zetje nodig, en soms een duw.

Op een ochtend in augustus 2017 speelde ik met oud teamgenoot en vriend Marco sinds lange tijd weer eens een rondje golf. We hadden elkaar al lange tijd niet gezien, dus lekker bijkletsen en lekker golfen. Maar dat lekker golfen, dat zat er, zoals al best wat jaren, ook deze dag niet in. Halverwege waren wij het erover eens dat het wel mooi was geweest en tijd was voor een bakkie. Zo gezegd, zo gedaan. Na 9 holes, en ik een half dozijn balletjes lichter, zat ik met Marco in het clubhuis te genieten van een kop koffie.

Het duurde niet lang voordat Marco mij vertelde dat hij het afgelopen jaar wat te vaak last had gehad van zijn knieën en enkels na een potje hockey of een rondje hardlopen. De reden? Iets aan de zware kant. Niet veel, maar toch. Hij wilde er wat aan doen. Vervolgens vertelde hij mij dat hij bij Cure4Life in redelijk korte tijd, maar vooral op een plezierige manier, 20 kilo was kwijtgeraakt. “Ik zit nu in mijn laatste fase, en het viel me alleszins mee”, sprak hij, duidelijk aansturend op iets waarvan hij toch wel vond dat ik er op zijn minst over kon (eigenlijk moest) nadenken.

Waarschijnlijk zat ik wat voor mij uit te staren, dondersgoed wetende dat er inderdaad toch nu echt wel wat moest gebeuren, en wel wat meer dan 20 kilo’s… Ik moest echt serieus gaan afvallen, maar hoe ga ik dat voor elkaar krijgen? “Maak gewoon een afspraak, en kijk wat je ervan vindt! En Titus, geloof mij, het is goed te doen…”

Thuis gekomen vertelde ik wat Marco mij verteld had, en dat ik daar maar eens werk van moest maken. Deze mededeling werd door mijn vrouw met veel genoegdoening aangehoord, maar zij weet dat het werkelijk doen nog geen vanzelfsprekendheid was. Een maand later gingen we immers op vakantie naar Italië, en dan ga je natuurlijk niet nu met een dieet beginnen….

Het was de eerste week van september 2017, Puglia, Zuid Italië. Heerlijk weer, heerlijk zwembad, heerlijk eten, heerlijke wijn, kortom, vakantie zoals die “hoort” te zijn. “Heb je eigenlijk al contact opgenomen met dat instituut waar Marco het over had…?” Mijn vrouw vroeg het op luchtige toon, om mij niet het gevoel te geven dat ze eigenlijk heel erg had gehoopt dat ik allang een afspraak zou hebben gemaakt. Maar zoals al eerder gesuggereerd, ze kent me, en dat uitstelgedrag van mij ook. Ik zal wel zoiets gezegd hebben van “nee nog niet, maar dat ga ik snel doen hoor”. Voordat ik er erg in had zat zij op de site van Cure4Life te neuzen, en zag dat je vrijblijvend een kennismakingsconsult kon aanvragen. “Zal ik het formulier even voor je invullen?”. Ik wist dat het moest en vond het goed. Dat zetje in de goede richting had ik toch nodig.

Een dag later, dobberend in het zwembad onder een strakblauwe Italiaanse hemel, ging mijn telefoon. Een vaste lijn uit Amsterdam. Ik wist meteen dat dit Cure4Life moest zijn, en ik was eigenlijk blij dat er meteen actie werd ondernomen. “Met Anne de Meulmeester van Cure4Life Amsterdam”. Wanneer we konden afspreken. Ik vertelde haar dat wij nog een paar dagen op vakantie waren, maar na het weekend was ik thuis. “Zou u wel de komende dagen alvast een eetdagboekje willen bijhouden, meneer Bos…?” Ik bulderde van het lachen. “Mevrouw, ik zit in Italië!” Dat maakte niet uit… We spraken een datum af. Het werd dinsdag 11 september 2017, een dag die ik ook nooit meer zal vergeten.

Lees ook:  "Goed en gezond leven is gewoon geworden!"

En daar zat ik dan, in mijn XXXL-etjes, een beetje ongemakkelijk, tegenover Anne de Meulmeester. Een bijzonder vriendelijke jongedame bij wie ik meteen een goed gevoel had. Dat is wel een vereiste vind ik. Je gaat immers een traject in voor lange tijd. De eerste vraag die ze mij stelde was: “Wat is de reden dat u hier zit?” Uiteraard doelde ze niet op het feit dat ik wel wat zou willen afvallen, maar meer waarom ik dat wilde. Ik had een aantal redenen. Primair mijn gezondheid, maar ook voor mijn vrouw zou een lang en gezond huwelijk wel leuk zijn. En dat ik vroeger wel behoorlijk goed kon golfen, maar dat ik dat de laatste jaren helemaal niet meer zo goed kon. Ook kleren kopen was een ramp, en als laatste durfde ik zelfs mijzelf een gedrocht te noemen. Daar werd ik ook niet blij van (nee hoor, je hoeft van mij geen foto te maken…).

Eén voor één goede redenen, was haar mening. En toen kwam dat grote moment van de waarheid. Of ik wist hoeveel ik woog. Dat wist ik al jaren niet meer. Ik had mijzelf uiteindelijk 130 kilo gegokt…. Het bleek bijna 150… Tel daar even een veel te hoge bloeddruk bij op en het kwartje was gevallen, en niet zo’n klein beetje ook. “Komt het binnen…?”, hoor ik Anne nog zeggen. “Dit komt zeker binnen…”, klonk ik allesbehalve blij. “Wat komt er precies bij je binnen…?” was de zoveelste 100% juiste vraag op de juiste toon. “Nou….dat triple Alarmfase A van kracht is, en dat ik net zo makkelijk dood zou kunnen neervallen”. Zo zou ze het nou ook niet willen zeggen, maar…

Ondanks mijn ietwat donkere stemming, wist ze me toch weer een goed gevoel te geven door mij te zeggen dat we er tegenaan gingen, en dat zij er een goed gevoel bij had dat we resultaat zouden boeken. Mijn motivatie was duidelijk merkbaar. Laten we ons richten op 90 kilo als streefgewicht. Zo snel mogelijk bloedprikken, dan kon de Cure4Life-map worden samengesteld en konden we beginnen. Ik beloofde alvast te beginnen met (veel) water te drinken, geen pasta, rijst, brood of aardappelen meer te eten en het bier en de wijn te laten staan. “Tot over twee weken!”

Ik trok de deur achter me dicht, en terwijl ik naar mijn fiets liep legde ik van pure ontreddering mijn handen ineengevouwen op mijn hoofd en fluisterde voor me uit… “Zessstig kilooo…?”. “In een jaar…?” “Hoe dan….?”. Ik moest het gewoon gaan doen, er was geen weg meer terug. En eigenlijk voelde alles goed aan dit gesprek. Dus de volgende dag meteen via de huisarts door naar het bloedprikken. Ik was begonnen.

Twee weken later weer naar Anne om de bloedresultaten te bespreken. Ok, wel een aantal waardes die beter moesten, maar oh wat was ik blij! Geen diabetes type 2! En toen kwam het mooiste van alles. De weegschaal werd er weer bij gepakt. Zou er al iets zijn gebeurd in twee weken koolhydraatarm en alcoholvrij te hebben geleefd? Ik kon het niet geloven! NEGEN KILO kwijt!!! Dat is zo’n sixpack spa blauw!!!! Ik denk dat dit één van de redenen is geweest dat ik er voor de volle 200% tegenaan ben gegaan. Ik merkte dat ik het aankon! En met Anne aan mijn zij kreeg ik de goede begeleiding. Niet afzeiken, geen schooljufgedrag. Gewoon uitleg krijgen waar ik wat aan had. En vragen gesteld krijgen waarbij de antwoorden van mij mijn focus scherp hielden.

Lees ook:  "Ik heb meer energie, ik voel mij fitter en heb geen suiker meer!"

En het ging maar door! Weer ruim 5, en nog eens 5. De eerste zak met kleding werd gevuld. En de maanden tikten weg. Een verhuizing, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw en een verjaardag verder, en de volgende vakantie stond voor de deur. Kaapstad, een walhalla voor “winers & diners”. Als dat maar goed gaat… Maar zelfs na 2 weken genieten, zei het met mate, was ik nog bijna een kilo lichter dan bij vertrek! Dat was feitelijk gewoon een winst van zeker 4 kilo, want naast een gratis bruin gezicht plakt de gemiddelde vakantieganger er daar moeiteloos en ongemerkt een paar duizend grammetjes aan. Nu gewoon de draad weer oppakken!

En toen kwam het eerste grote juichmoment sinds die eerste 9 kilo van de eerste 2 weken: op 10 april 2018, 7 maanden na mijn kennismakingsgesprek…. 99,7 kilo. Voor de zekerheid mijzelf 3 keer gewogen, en 3 keer 99,7…. In 7 maanden 50 kilo eraf… Ik was buiten zinnen, maar wist inmiddels dat het streefgewicht van 90 kilo niet het eindstation zou worden. Maar dat wilde ik ook niet meer, ik wilde verder gaan dan dat. Niet in de laatste plaats door de positieve reacties van velen, vrienden en bekenden, ja zelfs minder bekenden kwamen naar mij toe om me te feliciteren en om aan me te vragen wat en hoe.

Gewoon lekker koken, gezonde verse ingrediënten, geen tussendoortjes. Gewoon nadenken bij wat je eet en drinkt, het is zo logisch, als je het maar goed uitgelegd krijgt.

Wat een onwerkelijk gevoel kreeg ik, keer op keer, als de zoveelste bekende mij na maanden weer tegenkwam, en mij soms eerst niet eens herkende. Daarna volgde regelmatig een knuffel, en ja hoor, er werd ongegeneerd in mijn zij geknepen, mannen en vrouwen, toe maar, wat maakt het ook uit. Waar alles gebleven was, en of ik een operatie had laten plegen. “Voeding, en een beetje beweging”, was, en is nog steeds mijn antwoord. Gewoon lekker koken, gezonde verse ingrediënten, geen tussendoortjes. Gewoon nadenken bij wat je eet en drinkt, het is zo logisch, als je het maar goed uitgelegd krijgt.

Na een stralende zomer, waarin ik vele kilometers op de racefiets genoot van het Duingebied Kennemerland en haar omgeving, en waar in onze tuin de BBQ af en toe aanging, en soms een kurk uit een fles ging, kan ik zeggen dat ik stabiliseer tussen de 85 en de 86 kilo. Je kan zeggen, zo is het genoeg, maar toch ga ik de uitdaging met mijzelf aan om 83 kilo te gaan halen. Maar voor nu, na anderhalf jaar, kan ik maar 1 ding zeggen. Marco, je had gelijk. Het was goed te doen!!! Ik ben weer mijn oude, sportieve, fitte, energieke oude ik! Met een nieuwe garderobe, en nieuwe golfstokken…

En nu? Nu ligt er een nieuwe spannende uitdaging voor me. Een nieuwe levensstijl! Lekker en gezond genieten! Vooruitkijken en niet meer terug! Voor altijd onder de 90! Dat beloof ik! Aan mijn lieverd, die mij door dik en dun gesteund heeft. Aan Marco, die wist dat hij degene was die mij wel ergens op kon wijzen, waar vele anderen dat niet konden, of misschien niet durfden. En dan, last but far, far from least, aan Anne. Ik zal jou de rest van mijn leven dankbaar zijn.

Dit is mijn eerlijke verhaal, Cure4Life, ik geloof er in. Dank.

Titus

Ook een gezond gewicht met Cure4Life?

Titus werd tijdens het Cure4Life programma persoonlijk begeleid door consulente Anne de Meulmeester van Cure4Life Amsterdam-West. Wil jij ook graag samen met Anne jouw ideale gewicht bereiken en woon jij in de regio Amsterdam-West? Klik dan hier voor meer informatie…

© 2019 Cure4Life. All Rights reserved.

Cure4Life.eu maakt gebruik van cookies om o.a. ons websiteverkeer te analyseren. Ook bevat deze website cookies van derden, die onder andere gebruikt kunnen worden om u op sites van derden relevante advertenties te tonen.